بر فراز لامکان، فراش قدرش خیمه زد

سجده کروبیان بر گوشه دامان اوست

آنک از بهر علو پایه در بدو ازل

طاق گردن خویشتن را بسته بر ایوان اوست

تا بدانستیم کین نه شقه شادروان اوست

همت عالی او آن سدره بی منتهاست

کز بلندی آسمان در سایه احسان اوست