سجده کروبیان بر گوشه دامان اوست

چشم ترکش را بگو تا ترک تازی کم کند

خاصه بر ملکی که سلطان بنده سلطان اوست

قبله شاهان عالم، آنک از فرط عفاف

آنک از بهر علو پایه در بدو ازل

طاق گردن خویشتن را بسته بر ایوان اوست

بر فراز لامکان، فراش قدرش خیمه زد