ساحت قدرش ز قدر، مهر به مژگان برفت

وز جهتی لشگرش، ملک سلیمان گرفت

گرد سپاهش که هست سرمه اهل نظر

رفت و ز پنجاه میل، ملک سپاهان گرفت

دامن قدرش ز عجز، چرخ به دندان گرفت

ای که چو خورشید چرخ از پی آرام خلق

شیب و فراز جهان، عزم تو یکسان گرفت