شیب و فراز جهان، عزم تو یکسان گرفت

ساحت قدرش ز قدر، مهر به مژگان برفت

دامن قدرش ز عجز، چرخ به دندان گرفت

ای که چو خورشید چرخ از پی آرام خلق

از چمن مملکت، بر که خورد؟ آنکه او

با دم او تیغ را، باد گلستان گرفت

حکم تو خواهد گرفت از همه عالم خراج