خان سکندر سریر، آنکه کمین هندویش

کرد به عنبر سر چاه زنخدان گرفت

چند پی از دست تو بر سر ره چون غبار

خاستم و خواستم دامن سلطان گرفت

باج ز قیصر ستد، ساو ز خاقان گرفت

بس که به امید بار بر در او آفتاب

سر زد و بر خویشتن، منت در بان گرفت