سایه چتر تو گشت، عین جهان را سواد

لاجرم افلاک را، هست بر ایشان گرفت

ای ز نوال کفت، قطره ای و ذره ای

آنچه ز فیض کفت، یم ستد و کان گرفت

آنکه درو آفتاب، صورت انسان گرفت

بود به چندین وجوه، بیش ز دخل جهان

خرج عطای تو را، چرخ چو میزان گرفت