آنچه ز فیض کفت، یم ستد و کان گرفت

ماه به دورش سپر دارد و خورشید تیغ

لاجرم افلاک را، هست بر ایشان گرفت

ای ز نوال کفت، قطره ای و ذره ای

سایه چتر تو گشت، عین جهان را سواد

آنکه درو آفتاب، صورت انسان گرفت

بود به چندین وجوه، بیش ز دخل جهان