گوی فلک را به حکم، در خم چوگان گرفت

بود به چندین وجوه، بیش ز دخل جهان

خرج عطای تو را، چرخ چو میزان گرفت

شاهسواری که چون راند به میدان ملک

چشم بدان از رخش دور که سعد فلک

فال سعادت بدان، طلعت رخشان گرفت

چونه ز گریبان چرخ قد تو بر کرد سر