بس کاسهای سرکه بران هفت خوان نهاد

هر حرب را که مرکب تو یک دو پی سپرد

صد ساله بهر قوت همای استخوان نهاد

بنمود خنجر تو دران عرصه هفت خوان

قدرت مکن و پایه خود چون قیاس کرد

دست جلال و مرتبه بر لامکان نهاد

بی دست مسند تو مزلزل نهاده بود