رقعه ای از حال درویشی به سلطان می برد

قطره ای چند آب شور تیزکان در خورد نیست

تشنه شوریده نزد آب حیوان می برد

صورت این قصه دانی چیست؟ یعنی قاصدی

باد صبح آمد نسیم زلف جانان می برد

راستی نیک از کمند زلف او جان می برد

می فرستم جان به دست باد پیشش گرچه