پیک آهم در رهش با تیر یکسان می رود

با صبح ارزان متاعی دارد، ارزان می برد

زان پریشان می شود از باد زلف او که باد

پیش زلفش قصه جمعی پریشان می برد

گرچه در تیزی گرو صد ز پیکان می برد

پیش آن گلبرگ خندان هر زمان ابر بهار

قصه احوال من گریان و نالان می برد