از طبیب خلق نافه گشای تو شمه ای است

چون سایه سجده پس دیوار می کند

ای خسروی که کوکبه رای روشنت

رایات آفتاب نگونسار می کند!

باد آن روایتی که ز گلزار می کند

از فیض دست بحر یسار تو قطره ایست

ابر آن ترشحی که به اقطار می کند