آگه نه ای که سنبل تو مشک را

آن دم که باد صبح به زلفت گذر کند

مشک ختن به خون جگر چهره تر کند

هر دم ز روی رشک چه خون در جگر کند؟

یاد تو سوختگان اجل را شفا دهد

بوی تو خفتگان عدم را خبر کند