یاد تو سوختگان اجل را شفا دهد

مشک ختن به خون جگر چهره تر کند

آگه نه ای که سنبل تو مشک را

هر دم ز روی رشک چه خون در جگر کند؟

بوی تو خفتگان عدم را خبر کند

هردم که از صفای جمال تو دم زنم

صبحم سر از دریچه انفاس برکند