پس عجب مرغی حریص افتاده است این آدمی

آخر این برگشته طالع گشته غوغا شود

دشمنت خود را به دست خود بدستت می دهد

تا مگر دستی بگردد پایه اش بالا شود

کز برای دانه ای صدبار در دریا شود

آخر آن نادان که هرگز دانه اش روزی مباد

بسته دام بلا چون مرغک دانا شود