مرکبی از روشنی نگذشت بر من تا که من

خاک بر سر می کنم هر ساعتی از درد پا

اندرین مدت که بود از درد غم صباح من عشا

گفته ام حقا دعایت، در صباح و در مسا

همره ایشان نکردم کاروانی از دعا

تا چو باد نوبهاری مژده گل می دهد

لاله می اندازد از شادی کله را بر هوا