همره ایشان نکردم کاروانی از دعا

اندرین مدت که بود از درد غم صباح من عشا

گفته ام حقا دعایت، در صباح و در مسا

مرکبی از روشنی نگذشت بر من تا که من

تا چو باد نوبهاری مژده گل می دهد

لاله می اندازد از شادی کله را بر هوا

هم هوا گردد چو چشم عاشقان گوهر فشان