چنین گفت زان پس بپیداگشسب

بماند شود بنده ای پادشا

بدو گفت کین را مپندار خرد

که دیهیم را خرد نتوان شمرد

که ای تیغ زن شیر تا زنده اسب

چه بینی چه گویی بدین کار ما

بود گاه شاهی سزاوار ما