ز جعد غالیه بوی بنفشه روی زمین

نمی کند نظرش بر خود است پنداری

نهاد شاخ شجر تخته های بزازی

گشاده باد صبا کلبه های عطاری

نهاد خال رخ گلرخان فرخاری

نوای بلبل عاشق شنو، نه ناله چنگ

که از محبت گل شد برو هوا تاری