منه دل به این خانه استخوانی

نمی بایدت رفتن آخر گرفتم

که بس دیرمانی درین ایر مانی

تو را که همای خرد هست در سر

شها نیک دانی تو رسم جهان را

تو خود در جهان چیست کان راندانی

جهان بی ثبات است تا بوده ایم