فرو رفته در صبح جوانی

دریغا که ناگه گلی ناشکفته

فرو ریخت از تند باد خزانی!

برین آفتاب ای فلک زار بگری

درد باد گل را دهن برین غم

چرا می گشاید لب شادمانی؟

چه شوخی جهانا که شرمت نیاید