مرا مایه ای بس گران داده ای

چه حاجت بپرسش؟ گواهم توئی

به گیتی نداریم غیر از تو کس

به لطف تو داریم امید و بس

به شهر غریبم فرستاده ای

که تا دولت هر دو عالم خرم

کنم سود و سرمایه باز آورم