زمان هوی و هوس در گذشت

شود زرد و نسرین دهد سنبلت

نشیند به جای سمن زار برف

چو گل در هوایت شود عمر صرف

هوا بر دلم سرد و می تلخ گشت

چو صافی عمر من ایام برد

از آن جرعه ای ماند و آن نیز درد