فرون بود و دانست این هر کسی

از او پر هنر تر جوانی نبود

به حسن رخش دلستانی نبود

ز معشوق عاشق به خوبی بسی

خرد وزنشان کرد با یکدگر

به شیرینی این بود از آن چرب تر

در آیینه می دید رخسار خویش