خرد وزنشان کرد با یکدگر

به حسن رخش دلستانی نبود

ز معشوق عاشق به خوبی بسی

فرون بود و دانست این هر کسی

به شیرینی این بود از آن چرب تر

در آیینه می دید رخسار خویش

که او بود صد ره به از یار خویش