عنادل، چو بر سیخ مرغ کباب

سیه گشته خون از حرارت چو مشک

دهان شمر چون لب بحر خشک

شده بر سر شاخ بریان ز تاب

تن ماهیان در دل آبگیر

چنان سوختی کاندر آتش حریر

ز گرمی آب و هوا گرم گاه