ز گرمی آب و هوا گرم گاه

عنادل، چو بر سیخ مرغ کباب

تن ماهیان در دل آبگیر

چنان سوختی کاندر آتش حریر

همی برد ماهی بر آتش پناه

در آن آب جوشیده بر روی شط

ز سوز جگر ماغ گفتی به بط