در آن آب جوشیده بر روی شط

چنان سوختی کاندر آتش حریر

ز گرمی آب و هوا گرم گاه

همی برد ماهی بر آتش پناه

ز سوز جگر ماغ گفتی به بط

که وقت سمندر ز ما خوشتر است

خنک جان آن کس که بر آذر است