بدو گفت ای سرو دلجوی من

ز شیرینی اش لب به دندان گزید

ز ناز دو چشمش ملک مست بود

ز سودای او رفته از دست بود

گل مهربان وفا خوی من

همه روز ه ام یار و مونس توئی

شب تیره ام شمع مجلس توئی