ز شیرینی اش لب به دندان گزید

که چون خاک سازند بستر مرا

تو باشی در آن حال بر سر مرا

چو خسرو سخن های شیرین شنید

ز ناز دو چشمش ملک مست بود

ز سودای او رفته از دست بود

بدو گفت ای سرو دلجوی من