تو باشی در آن حال بر سر مرا

امیدم ز لطف خداوندگار

فزون زین نمی باشد ای شهریار

که چون خاک سازند بستر مرا

چو خسرو سخن های شیرین شنید

ز شیرینی اش لب به دندان گزید

ز ناز دو چشمش ملک مست بود