امیدم ز لطف خداوندگار

که گیرد ز نورت چراغ آسمان

منم همچو پروانه شیدای تو

سر مردنم هست در پای تو

فزون زین نمی باشد ای شهریار

که چون خاک سازند بستر مرا

تو باشی در آن حال بر سر مرا