که چون خاک سازند بستر مرا

سر مردنم هست در پای تو

امیدم ز لطف خداوندگار

فزون زین نمی باشد ای شهریار

تو باشی در آن حال بر سر مرا

چو خسرو سخن های شیرین شنید

ز شیرینی اش لب به دندان گزید