همه روز ه ام یار و مونس توئی

ز سودای او رفته از دست بود

بدو گفت ای سرو دلجوی من

گل مهربان وفا خوی من

شب تیره ام شمع مجلس توئی

توای آنکه گوئیز سر تا به پای

به دلخواه من آفریدن خدای