پری یا ملک، یا بنی آدمی

شب تیره ام شمع مجلس توئی

توای آنکه گوئیز سر تا به پای

به دلخواه من آفریدن خدای

چو انسان عینی، همه مردمی

تو عمری، از آن نیست هیچت وفا

چو صبحی، که پیوسته بادت بقا