چو صبحی، که پیوسته بادت بقا

پری یا ملک، یا بنی آدمی

چو انسان عینی، همه مردمی

تو عمری، از آن نیست هیچت وفا

سعادت رفیق جوانیت باد

فزون از همه زندگانیت باد

نکوئی ز حسن نکوئی تو را