سعادت رفیق جوانیت باد

چو انسان عینی، همه مردمی

تو عمری، از آن نیست هیچت وفا

چو صبحی، که پیوسته بادت بقا

فزون از همه زندگانیت باد

نکوئی ز حسن نکوئی تو را

چه می باید ای دوست غیر از وفا