نکوئی ز حسن نکوئی تو را

چو صبحی، که پیوسته بادت بقا

سعادت رفیق جوانیت باد

فزون از همه زندگانیت باد

چه می باید ای دوست غیر از وفا

به بازی سخن تلخ می گفت شاه

چو آتش برافروخت زین طیره ماه