چه می باید ای دوست غیر از وفا

سعادت رفیق جوانیت باد

فزون از همه زندگانیت باد

نکوئی ز حسن نکوئی تو را

به بازی سخن تلخ می گفت شاه

چو آتش برافروخت زین طیره ماه

رخ شمع مجلس پر از تاب شد