رخ شمع مجلس پر از تاب شد

چه می باید ای دوست غیر از وفا

به بازی سخن تلخ می گفت شاه

چو آتش برافروخت زین طیره ماه

در آن تاب چشمش پر ازآب شد

گهر ریخت از جزع و در از عقیق

به آواز گفت ای سروشت رفیق