در آن تاب چشمش پر ازآب شد

به بازی سخن تلخ می گفت شاه

چو آتش برافروخت زین طیره ماه

رخ شمع مجلس پر از تاب شد

گهر ریخت از جزع و در از عقیق

به آواز گفت ای سروشت رفیق

منم بنده شاه تا زنده ام