منم بنده شاه تا زنده ام

در آن تاب چشمش پر ازآب شد

گهر ریخت از جزع و در از عقیق

به آواز گفت ای سروشت رفیق

به سر در رکاب تو تا زنده ام

چنین بی وفا از چه خوانی مرا؟

بجور از در خود، چه رانی مرا؟