به آواز گفت ای سروشت رفیق

رخ شمع مجلس پر از تاب شد

در آن تاب چشمش پر ازآب شد

گهر ریخت از جزع و در از عقیق

منم بنده شاه تا زنده ام

به سر در رکاب تو تا زنده ام

چنین بی وفا از چه خوانی مرا؟