گهش سایه می ماند باز از رکاب

دلی پر ز تاب و سری پر عتاب

تکاور برانگیخت مانند باد

سراندر بیابان و صحرا نهاد

گهی در پیش قطره می زد سحاب

ز خاک زمین داشت گردی هوا

که بر دامنش می نشینی چرا؟