ز خاک زمین داشت گردی هوا

سراندر بیابان و صحرا نهاد

گهش سایه می ماند باز از رکاب

گهی در پیش قطره می زد سحاب

که بر دامنش می نشینی چرا؟

از آن رو که بر تخت او پشت کرد

چه بنشست در وجه او غیر گرد