زمانه تبه کرد احوالشان

جهان را همه ساله آئین و خوست

جدائی فکندن میان دو دوست

همانا حسد برد بر حالشان

رخ عشقشان گرچه بس خوب بود

از آرایش هجر محجوب بود

از آن تا بدانند قدر وصال