گذشت از گل و باغ و صحرا همه

همی ریخت بر خاک ره خون می

گهی سنگ زد بر سبوی شراب

گه از کاسه بر بست دست رباب

که با یار خوش باشد آنها همه

نه پروای باز و نه رای شکار

که بازش نمی آمد آنجا به کار