نجستی بجز طلعت فرخش

نه پروای باز و نه رای شکار

که بازش نمی آمد آنجا به کار

ندیدی به غیر از خیال رخش

ملک چون جدا ماند از یار خویش

خیال نگارینش آمد به پیش

خیالی نمودش سحرگاه دوست