خیال نگارینش آمد به پیش

ندیدی به غیر از خیال رخش

نجستی بجز طلعت فرخش

ملک چون جدا ماند از یار خویش

خیالی نمودش سحرگاه دوست

شد از جای و برجست و پنداشت اوست

گهی دست کردی چو زلفش دراز