گهی دست کردی چو زلفش دراز

خیال نگارینش آمد به پیش

خیالی نمودش سحرگاه دوست

شد از جای و برجست و پنداشت اوست

که چون گیسویش در برآرد به ناز

به غیر از خیال رخ دلبرش

نیامد شب تیره کس بر سرش